Bitwa pod Opatowem (1864) - Warszawa

Bitwa pod Opatowem (1864)

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Bitwa opatowska
Powstanie styczniowe
Data 21 lutego 1864
Miejsce Opatów
Wynik porażka wojsk powstańczych
Terytorium Królestwo Kongresowe
Strony konfliktu
II korpus powstańczy Rosyjski garnizon Opatowa
Dowódcy
mjr Ludwik Zwierzdowski, płk Apolinary Kurowski
Siły
około 1000 piechoty i około 40-47 jazdy około 800 w tym sotnia kozaków
Straty
zabitych - 50, rannych - 62 oficerów i żołnierzy, (dane przybliżone)[1] zabitych i rannych 54 oficerów i żołnierzy (oficjalne dane rosyjskie)[2]i
Powstanie styczniowe

Ciołków - Szydłowiec - Lubartów - Węgrów - Rawa - Siemiatycze - Słupcza - Miechów - Krzywosądz - Dobra - Małogoszcz - Staszów - Nowa Wieś (I) - Mrzygłód - Nagoszewo - Pieskowa Skała - Skała - Chroberz - Grochowiska - Igołomia - Krasnobród - Praszka - Buda Zaborowska - Ginietyny - Nowa Wieś (II) - Pyzdry - Stok - Kobylanka - Krzykawka - Birże - Ignacew (I) - Huta Krzeszowska - Salicha - Chruślina (I) - Ignacew (II) - Lututów - Góry - Komorów - Świerże - Chruślina (II) - Depułtycze - Żyrzyn - Złoczew - Fajsławice - Sędziejowice - Panasówka - Batorz - Mełchów - Łążek - Rybnica - Opatów (I) - Brody - Sprowa - Mierzwin - Huta Szczeceńska - Janik - Iłża - Opatów (II)

Bitwa Opatowska miała miejsce 21 lutego 1864 w czasie powstania styczniowego.

Spis treści

[edytuj] Bitwa

W lutym rosyjski generał Ksawery Czengiery skoncentrował wokół Cisowa 4500 żołnierzy, gdzie otoczony został II Korpus liczący około 1000 powstańców[3].

Ponieważ generał Józef Hauke-Bosak był nieobecny, całością sił dowodzili szef sztabu korpusu pułkownik Apolinary Kurowski orfaz dowódca Dywizji Krakowskiej major Ludwik Topór-Zwierzdowski. Obaj oficerowie postanowili przebić się w najsłabszym punkcie rosyjskiej obrony i w tym celu postanowili zaatakować Opatów, mając błędne informacje o rzekomej słabości tamtejszego garnizonu.

Polacy uderzyi na Opatów wieczorem 21 lutego. Wkrótce w ręku powstańców znalazło się 3/4 miasta, w tym m.in. koszary mające kilkaset karabinów. Dalszy atak został zahamowany ze wzgledu na bardzo silny opór Rosjan.

Kilkugodzinne walki o miasto nie przyniosły sukcesu, powstańcy ponieśli znaczne straty (w bitwie został ranny dowodzący major Ludwik Topór-Zwierzdowski, po nim dowodzenie przejął Apolinary Kurowski). Około północy Kurowski, bojąc się nadejścia sił rosyjskich od strony Sandomierza, wydał rozkaz odwrotu. Choć ostatecznie powstańcy nie zdołali zdobyć miasta, wyrwali się jednak z pierścienia otaczających ich wojsk Czengierego.

„Klęska opatowska sama w sobie nie byłaby tak dalece tragiczna dla wszystkich wojsk II Korpusu, gdyby nie wypadki, które po niej nastąpiły. Odziały polskie, wycofujące się z miasta początkowo w jak największym porządku, skierowały się jednak w kierunku Cisowa, z którego chciały przecież umknąć przed rosyjską obławą.”. Pojmany następnego dnia przez patrol kozacki mjr Ludwik Topór-Zwierzdowski został stracony na opatowskim rynku 23 lutego 1864.

Przypisy

  1. ↑ około 120 ludzi; Mała Encyklopedia Wojskowa
  2. ↑ około 200 ludzi; Mała Encyklopedia Wojskowa
  3. ↑ według Małej Encyklopedii Wojskowej 1200 żołnierzy, w tym 40 jeźdźców

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Bibliografia

  • Eligiusz Kozłowski, Od Węgrowa do Opatowa 3.02.1863–21.02.1864. Wybrane bitwy z powstania styczniowego, Wydawnictwo MON, Warszawa 1962.
  • Stanisław Kotarski, Opatów w latach 1861–1864, Opatów 1935.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2




narty freerolle Calvin Klein Truth amstaf Forex Unable to open RSS Feed sample-template_SAFE.html with error Couldn't resolve host 'www.pies.join.pl', exiting