Z Wikipedii

Bitwa pod Pyzdrami Wojna polsko-krzyżacka 1327-1332
Data	27 lipca 1331
Miejsce	okolice Pyzdr
Wynik	porażka wojsk polskich
Strony konfliktu Zakon krzyżacki Królestwo Polskie Dowódcy Dietrich von Altenburg Otto von Lutterberg Wincenty z Szamotuł

Bitwa pod Pyzdrami – przed przygotowywaną wielką wyprawą na Polskę planowaną wraz z królem czeskim Janem Luksemburskim na wrzesień 1331 roku, Krzyżacy urządzili w głąb Polski kolejną rejzę. Celem Krzyżaków było porwanie i wzięcie do niewoli syna Władysława I Łokietka, królewicza Kazimierza przebywającego w Pyzdrach. Na czele wojsk krzyżackich stanęli wielki marszałek Dietrich von Altenburg oraz komtur chełmiński Otton von Luterberg.

22 lipca 1331 roku siły krzyżackie przekroczyły Wisłę pod Wyszogrodem i krwawym szlakiem przez Bydgoszcz, Inowrocław, Słupcę dotarły 27 lipca pod Pyzdry. Miasto zostało podstępem zdobyte jednakże królewicza Kazimierza w Pyzdrach już nie było. Zdążył wcześniej gród opuścić i udać się do zgromadzonego nieopodal miasta rycerstwa wielkopolskiego i pospolitego ruszenia. Uratowanie życia poprzez pomoc w ucieczce przyszłego króla spowodowało srogie potraktowanie miasta i jego mieszkańców przez Krzyżaków. Pyzdry zostały splądrowane i spalone. Na czele wojsk zgromadzonych pod Pyzdrami stał wojewoda poznański Wincenty z Szamotuł.

Po połączeniu się wojsk Wincentego z Szamotuł z oddziałami wspierającymi udaną obronę Inowrocławia nastąpiło uderzenie na rycerzy zakonu krzyżackiego. Siły polskie były jednak zbyt słabe na rozbicie oddziałów krzyżackich i po poniesieniu dotkliwych strat wycofały się unikając bezpośrednich starć z podążającymi na zachód w kierunku Poznania siłami Krzyżackimi.

[edytuj] Bibliografia

• Tadeusz Marian Nowak, Władysław Łokietek – polityk i dowódca, wyd. Książka i Wiedza 1978, str. 209-212